annem, babam, gidenler, kalanlar....

bir siyah beyaz fotoğrafın renklenmesi. anaanemin mavi gözlerinin ortaya çıkması. dedemin pantolonundaki yağ lekelerinin bir türlü temizlenmemesi. annemin ürkek bakışlarının içime işlemesi. babamın kenardan köşeden kareye girmek için çabalayan gençliği ve saçları, hala göz alan saçları. ve giden yıllar. aramızdan ayrılanlar.

rüyalar alemi

dün gece rüyamda anaanemi gördüm (rahmetli demek içimden gelmiyor). cenazesi var, gömülecek ama o canlanmış. meğerse ölmemiş. bu duruma sinirlenmiş bir ifade var yüzünde. kimse bu ölüp dirilmeyle ilgili konuşmuyor. kaş göz işaretleri dolaşıyor yüzlerde, "hiç bir şey demeyin" diyor bakışlar.
sonra buket'i görüyorum. bir odada yatıyor. gidip karınan sarılıyorum. asya'yı dinliyorum. ağlıyor içeride. ama tatlı bir bir bebek ağlaması. üzülmüyorum ağlamasına. ellerim buketin belinde. kalp atışlarını hissediyorum. avucumun içinde atıyorlar "pıt pıt". çok garip hissediyorum.
ölüm ve filizlenmekte olan yaşamı aynı rüyada görmek,, ne acayip.

ölümden kaçış yok

depremden kurtulup başka bir şehire göç etmiş bir insanın, hortum sonucu ölmesi. bu nasıl bir ironi, nasıl bir şanssızlık. ya da sadece ölüm mü demeli? ölümün ne zaman geleceğini kim bilebilir ki?

ölüm, bir an geliverir!

bugün defne joy foster'ın ölüm haberini duyduğumda gerçekten şok oldum. telefonun diğer ucundaki sevgilimi sinir edecek kadar "şaka mı yapıyosun?" sorusunu tekrarladım. yaa çok gençti daha, daha yeni anne olmuştu, hayat doluydu, acayip neşeliydi hani... ölüm bir anda, haber vermeden gelen misafir gibidir. kapıda öylece bitiverir. ısrarcıdır. alır, götürür. arkasından bakakalırsın.
çok acayip üzüldüm. hiç tanımazdım ama hep severdim. gerçi bu dans yarışmasındaki "histerik" halleri biraz gıcık etmişti beni ama yine severdim.
güle güle defne:(

Dedem gitti!

:(
Cebinde tadellelerle...
annemi yetim bıraktı gitti.