SEN DE ÇOK ŞİRİNSİN AMA!

zaman

2012-01-24T13:44:00.002+02:00

güzel yazılıyor diye her yere "zaman" yazan bir insan olarak, en korktuğu şeyi hiç aklından çıkarmıyor olmak ne büyük bir ikilem.

hadi bakalım!

2012-01-24T13:41:00.002+02:00

yeni bir sayfa açıyoruz biz! ilişkimize kaldığımız yerden devam edeceğiz biloğumla. aramıza kara kedi girmiş, fitne fücurla dolmuştuk. birbirimizin yüzüne bakamaz olmuştuk. Ama aramızdaki güçlü bağ, bu 'son'a doğru gidişe bir dur dedi. "Durdurun dünyayı, inecek var!" dedik. sonra atlayıverdik. Temiz hava iyi geldi ama!
bi de yüzümüzü yıkasak buz gibi suyla!

bugün ben...

2011-10-13T14:50:00.002+03:00

feeling the blanks...

haftasonunu özet geçersek...

2011-10-11T17:06:00.001+03:00

annem, kahvaltı, bal, tereyağı, börek, kek, çay, muhabbet, sohbet, güneş, beşiktaş pazarı, üzüm, rakı, balık, akşam, okey, gazoz, çay bahçesi, türk kahvesi, yağmur, tavla, tv, şemsiye, bavul, annem gitti:(, alışveriş, sevgili, şarap, müzik, sigara, uyku.

gıybettir esas olan!

2011-10-02T13:48:00.002+03:00

bir ortamda dedikodu kaçınılmazsa, durma sen de yap, bi de üstüne zevk al!
vur beline beline.

Eylül de 30 oldu!

2011-09-30T13:02:00.003+03:00

Tıpkı benim gibi. Gerçi ben 30 olalı 7 ay oldu, bu başka bir yazının konusu! Eylül şanslı! Seneye yine birden başlayacak o. Ama ben! Ben 30'dan devam edeceğim. Böyle böyle yaşlanacağım.

mevsimsel devinimler

2011-09-29T16:59:00.003+03:00

şimdi yazdan sıkıldım, ağlanmaya başladım ya; bu sonbahar ve de kış beni yine bezdirmeyi başaracak gibi duruyor. beni dört mevsim sıkıyor zaten. alternatif bi beşinci mevsim falan olsaydı bari. yeni olduğu için severdim hemen. onunla bir paylaşımım olmadığından sıkılmazdım da. accık birbirimizi yaşardık. o benden pek bi şey beklemezdi ama ben ona ne anlamlar yüklerdim. beklerdim de, beklerdim artık. umduğum hiçbir şey olmayınca da boku ona atar, mutsuzluğuma sebep görürdüm.
başlamadan bitirdim beşinci mevsimi. bardak ve doluluk/boşluk mevzusunu çözdüm ben yaa! bardağı kırdım attım. ehiii!

dizi mevsimi

2011-09-28T14:17:00.002+03:00

diziler başlıyor ve ben artık film indiremiyorum. dexter'a ne zaman kavuşurum bilmem. sırada true blood, weeds var. sonra gelsin mad men, bored to death. seneye de boardwalk empire, game of thrones. eeee behzat ç'yi unutmayalım. bari birileri bitsin de, yer açılsın yenilerine.

bugün ben...

2011-09-28T14:10:00.002+03:00

mercimek köftesiyim. kıvırcığa dolanmış, limona bulanmış haldeyim. bugün çok mutsuz değilim, az mutsuz gibiyim.

bugün ben...

2011-09-27T16:36:00.000+03:00

biraz şöyle, biraz böyleyim. kendimi nereye koyacağımı bilmez haldeyim. herkesten uzak, bi acayip yerdeyim. sanırım bi de kafiye sevenlerdenim...

bugün ben...

2011-09-21T17:03:00.000+03:00

pimi çekilmiş bir bomba gibiyim... kimin elinde patlayacağım meçhul!

hayyam'dan gelsin!

2011-09-18T23:29:00.003+03:00

gerçeği bilemeyiz madem ne yapsak boş
ömür boyu kuşku içinde kalmak mı hoş
aklın varsa kadehi bırakma elden
bu karanlıkta ha ayık olmuşsun ha sarhoş

winter is coming!

2011-09-18T23:11:00.002+03:00

diye diye getiricez kışı. gelsin artık. ben bu yazdan biraz kıllandım. gelmek bilmedi, gitmek bilmedi. böyle davetsiz misafirler olur ya, artık yazın varlığı da o tadı veriyor bana. bitmek bilmeyen kavak yelleri gibi, hiç yaşlanmayan ajda pekkan misali... sıkıldım anlayacağınız bu yazdan!
hadi bebeim, yavaştan uzasan diyorum. accık üşüyelim, içimiz titresin sonbaharın gelişiyle. yer aç sıradakine!

kayda giriyoruz!

2011-09-05T21:29:00.002+03:00

ayşegül is on air!
eylül bize yenilikler getirsin!
sevgi pıtırcığı mode on.

güne başlarken...

2011-08-17T13:37:00.002+03:00

pek iyi başlangıç yapamadım bugün de!

kulağıma çalınan "esssiriyaaaaa*" sesi var bi tek bugüne dair. Gerisini maalesef sildim bugünden.
depremin üzerinden 12 yıl geçmiş ama hiçbir şey değişmemiş.
memlekette savaş hiç bitmiyor, kan durmuyor. bu yıl ramazan hiç bitmesin!

* Eskiler alırıııım! Eskici

üşenmek: işte bütün mesel bu!

2011-08-09T13:56:00.002+03:00

günlük üşenmeler
şimdi kim bu sıcakta kalkıp evden çıkacak da, insan içine karışacak. biraz olsun sosyalleşecek. amaaaan!
yaa şimdi kim kalkıp yemek yapacak, yine kahvaltı yaparım ben.
kim kalkıp markete gidecek...
kim kalkıp temizlik yapacak...
allahtan spor yapmaya, film izlemeye, kitap okumaya üşenmiyorum.

hımmmmmfff

Çok yaşayın e mi?

2011-08-08T14:03:00.001+03:00

Advanced Style: Age and Beautyfrom Ari Cohen on Nowness.com.

kaynak: www.nowness.com

ben buradayım da...

2011-07-29T00:43:00.005+03:00

ortalıkta kimse görünmüyor. her yer boş! ortalık toz duman. sıcaktan kaçışmış millet. nerde gölge var, atmış kendini altına. gölgeler, gölgelerin altında. ezilmişler.
sıcak insanı yıpratıyor, eskitiyor, eritiyor. yeni bir bedene buharlaşmak, yeni bir mekanda kök salmak geçiyor herkesin aklından. yaz işte! insanların aklında deniz, kum, güneş, kızlar, erkekler... geçelim bunları. gerçeğe dönelim. kaçamadığımız, izimizi bir türlü kaybettiremediğimiz gerçekliğe. yine varız. yarın da varız! maalesef. hepimiz burdayız!

serdar ortaç kafası!

2011-06-09T15:49:00.003+03:00

ya yeni işe başladım başlayalı elim ne kalem tutar oldu, ne kitap. ökküz gibi çalış, hem de sabahtan akşama kadar! ben böyle tempoya alışık bir insan olmadığım için, isyanlardayım:) araya bi de 4-5 ay gibi bi tembellik süresi girince, çalışmak bize ters demeye başladı iç sesim. allahtan bu aralar çok dinlemiyorum gaipten gelen sesleri. gerçi çok ısınamadım ortama, orası da ayrı konu.
yani ben bu kadar acayibini hayal bile edemezdim. kimin bedduasını aldıysam şu iş konusunda, yüzüm bi gülmedi gitti. para için çalışmaya katlanmak mı? bilemiicem!!!
ozzaman serdar ortaç'tan gelsin. hayyaaaaat beni neden yoruyosunnnnn!

Sonuçta her şeyin bi hikayesi olmalı, değil mi!

2011-05-16T23:11:00.003+03:00

Imamura Ken Nozomi Miyatake adlı şahsiyetin tasarladığı bu muazzam parça "iida award 2010" ödüllüymüş. ben olsam buna verirdim oyumu zaten. hak etmiş ödülü.

Phantom HD Gold, ne muhteşemsin!

2011-05-16T23:05:00.002+03:00

bunu bi de kamera arkası var. Here

geri dönüşüm muhteşem olacak!

2011-05-16T22:55:00.001+03:00

A Love Story… In Milk from Catsnake on Vimeo.

annem!

2011-05-08T19:44:00.002+03:00

hep biraz eksiğimdir karşısında, daima çocuk.
onu ne kadar sevdiğimi göstermek için kıvranır dururum, kelimeler yetmez hiçbir zaman.
sadece onun varlığı nefes almama yeter.
gizli saklı bir şeyler çevirsem bile, onun her şeyin farkında olduğunu içten içe bilirim.
benim annem hisseder.
bi de benim annem hiç yaşlanmaz:)
hep en güzeli, en bilgesidir.
lafı gediğine koyan atasözleri, yaratıcılıkta sınır tanımayan esprileri,
hiç sönmeyen bir gülüşü vardır.
ve hiç yatıştıramadığı kıvır kıvır saçları.
bi de benim annemin beş tane omuzu vardır, her omuzunda da melekleri.
annem hep yanı başımdadır.

Yalnızlık deliliğin hammaddesidir*

2011-05-06T23:13:00.003+03:00

Carol'ın "delirmesi"nde hammadde sadece yalnızlık değildir- buraya denk geldi ondan yazdım. Yalnızlık sadece tuzu biberidir deliliğin. Diğer etmenleri, izledikten sonra görürsünüz.

*Murat Menteş / Korkma Ben Varım

kasten!

2011-04-29T23:51:00.002+03:00

namütenahi bir karanlık.
mümkünü yok sabahın.
çok kuzeye gitmişiz.
kaptan uyumuş dümenin başında.
kırdık dümeni çocuklarla.
fır döndü,
durdu sonunda.
kaptan derin uykuda.
rüyasında denizkızları gıdıklamakta.
susturduk dalgaları.
aman uyanmasın kaptan!
karıncalar geziyor suda.
öptük birbirimizi.
uyuduk sonra.
dandini dandini
dastana.

son durum

2011-04-29T23:29:00.003+03:00

yine sessizliğe gömüldüm. içimde filler tepişiyor, dışarda ılıman iklim. bahar ne memlekete intikal etti, ne de şu bünyeye. fazla yağmurdan köklerim çürüyecek. Her şey dengeli olmalı. ying yang misali. yüzümü doğuya döndüm, kıçım açıkta kaldı. meğerse benim oda kuzey cepheymiş. kıbleyi yıllardır yanlış bilirmişim. kaza yaparız artık! günahı müteahhitin boynuna. kaza demişken, araba çarptı bana otobanda. surat murat kalmadı. tipime kaydılar. ben %100 kabahatli bulundum bi de promilim yüksek çıktı. polis, B vitamini iç geçer dedi. ceza olarak da gişelerde arabaların camlarını sileceksin dedi. gelirini kobiye bağışlayacakmışım. küçüklerine ama, büyükleri zaten yolunu bulmuş. bu da bi anıydı, yalandan. herkes işini iyi yapsa, bu memleket uzaya mekik bile yollardı. neyse biz de iyiyiz ama, tüpgaz görünümlü nükleer santralimiz var. ordan burdan şurdan derken, yetti bana. eyvallah dedim. cevap gelmedi. o zaman allaha ısmarladık. ne mi? aramızda!

artık genç olmamak!

2011-04-18T12:22:00.003+03:00

otuzyaşına geldim ve artık genç kategorisinde değilim. eleman ilanlarında bile "otuz yaşını aşmamış" diye not düşüyorlar. otuz yaş ne acayipmiş. insan elinden bir şeylerin kayıp gittiğini fark ediyor bir anda. bir şeyler yapmak için çabalamaya başlıyorsun. gücün yettiğince. adım atıyorsun. elinde patlıyor girişimlerin. hava da kapalı ve yağmurlu olunca otuz yaş basıyor da basıyor. çöküyor omuzlarına. fonda da downtempo bir müzik. depreşmemek elde değil.

okudum da nooldu?

2011-04-15T23:06:00.004+03:00

bugün hayatımın ilk "okuma bayramı"na gittim. bizim zamanımızda böyle şeyler yoktu ya da biz devlet okullarında okuduğumuz için böyle etkinlikler olmuyordu. sınıf altmış kişi, hangi birine görev vereceksin falan falan. öğretmenin vay haline! bizim zamanımızda kırmızı kurdele takarlardı okumayı sökene. sınıfta okumayı söken üçüncü öğrenciydim. bu duruma çok bozulmuştum:) ben küçükken biraz hırslıydım, büyüyünce geçti. o kırmızı kurdele göğsümde eve gidişim hala gözümün önünde. değişik.
devlet-özel karşılaştırması yapıp, fakir edebiyatına girmeyeceğim. benim gittiğim okuma bayramı bir özel okulunkiydi. kardeşimin velisi olarak, kendini yalnız hissetmesin onca veledin arasında diye gittim. gerçi bizimki veletlerin öğretmeniydi, ama heyecanı onlar kadar. neyse, güzeldi, eğlenceliydi. çocuklar çok komikti, çok tatlılardı. tabii ki yine uzaktan:)
şimdi bu çocuklar eğitim mefhumunun içine bi şekilde girdiler. artık paçalarını kurtaramayacaklar. üniversiteyi kazanana kadar onlara rahat yok. ondan sonra da yok da, konumuz o değil. dersimiz, hayat; konumuz, da vinci şifresi!
bugün taksim'de galatasaray lisesi'nin önünde ygs'deki şifreyi protesto eden gençler vardı. hayatlarının gidişatını belirleyecek sınavların "sehven" şifrelenmiş olması onları çileden çıkardı, bizi de.
gündüz bu protestoya tanık olup, akşamüstü de mini mini birlerin okuma heyecanına ortak olmak biraz ironi yaşattı bana. malum bu memlekette ironisiz gün yok. canım sıkıldı. okumayı söktün de nooldu diyesi geliyor insanın. sökmeden de bir yerlere gelmeni sağlayacak şifreler mevcut şu memlekette. şifreyi çözmüşlerle dolu meclis. iki kelimeyi bir araya getiremiicek insanlar bizi "temsil"ediyor. konuyu dallandırıp budaklandırmiicam.
"eğitim şart!" derler ya, yanlış! "şifre şart!" onun aslı.
sözüm miniklere; durmak yok, okumaya devam! zaten "oku" demişler zamanında, o günden beri okuyoruz. okuduğumuzu pek anlamıyoruz! orası ayrı.

nihat, geri dön!

2011-04-13T18:57:00.002+03:00

nihat'a açık mektup.
nihat, sen gittin gideli memlekete bi acayip haller oldu. doğudaki savaş bitti. ekonomi düzeldi. işsiz falan kalmadı memlekette. kahvehaneler sinek avlıyor. taksiciler, yağmurlu gün olsa dahi duruyorlar ve seni istediğin yere götürüyorlar, üstelik paranın üstünü de tam veriyorlar. istanbul'da trafik'ten eser kalmadı. nükleer enerji santrali projeleri iptal edildi. bir sürü rüzgar türbini yolda. hes'lerin kökü kazındı memleketten. tutuklu gazeteci sayısı sıfırlandı. demokrasi aldı yürüdü. herkeste bir rehavet. sen gittin gideli, kendimizi tanıyamaz olduk nihat! haa bu arada demirören alışveriş merkezinin kaçak iki katı da yıkıldı. noooluyor anlamadık. nihat, geri dön! biz bunları kaldıramıyoruz! alışmamış götte don durmaz hesabı, neye uğradığımızı şaşırdık. kavga etmemek ağır baskı oluşturuyor bünyemizde. nihat, geri dön ve dönsün dünyamız eski haline.

Halk George Lucas'a karşı!

2011-04-11T23:49:00.003+03:00

Sıkı bir "Star Wars" fanıysanız, bu belgesel de hoşunuza gidecektir. Ben o kadar sıkı bir fan değilim ama çok hoşuma gitti.
Ntv'de festival sonrası yayınlanır kesin. Denk gelirseniz, kaçırmayın derim.
imdb

Güvercinle beslenenler!

2011-04-08T14:58:00.003+03:00

Karşı apartmanın üst katında enteresan şeyler oluyor. Yıllardır orada yaşayan huysuz amca öldükten sonra, ondan daha huysuz olan kız kardeşi taşındı daireye. Önce balkonu pimapenle kapattılar. Balkon karmakarışık. Burnuma kötü kokular geliyor. (Bu kokunun müsebbibi o apartmanın hemen altındaki ciğercinin havalandırmasından bizim eve doğru seyirten duman da olabilir, orasını karıştırmayın.) Bir gün mutfakta otururken balkonun içinde uçuşan bir kumru gördüm. Dışarıda da bir kumru pencereye doğru saltolar yapıp uçuyordu. Sonra takibe aldım balkonu. (Röntgenci değilim, en azından dürbünüm yok. Zaten dürbüne de gerek yok, çok yakın.) Günün belli saatlerinde pencere açılıyor. İçeri teker teker güvercinler, kumrular giriyor. Pencere arkalarından kapanıyor. Yiyorlar lan güvercinleri, canım kumruları. Gerçek kumru sandviç yapıyorlar galiba. (Tam bu satırları yazarken, gözümde karşı balkonda bu arada, yine bir kumru zıplayıverdi. Rahmetli mi demek gerekir acaba?) Hepsi hayal ürünüm de olabilir. Günahlarını almayayım. (Bu lafa da bayılırım, sen konuş konuş, sonra günahlarını almiim. artık çok geç, cehennemde görüşürüz.) Sanırım son giren güvercinle de öğle yemekleri hazır oldu. Bir gün beni yemeğe çağırırlarsa gitmem. Güvercin sevmem ben, kumrulara da mesafeliyim. Gelip gidip sardunyalarımı didikliyorlar. Ama menüde martı varsa tekliflerini düşünebilirim. Martılara da gıcığım var, onları yiyebilirim. Sonuçta hepsi hayal, yalan yani. Uydurdum gitti. (Yazıyı yazarken kendimi Alfred Hitchcock'un "Arka Pencere"sindeki Jeff gibi hissettim. Ayrıca şu anda tekrar izleyesim geldi. Bugün bu işi çöziim ben)

unutma beni apartmanı

2011-04-08T14:23:00.003+03:00

Biz çocuk doğurmaya, anne olmaya biraz uzak duranlardanız. biz biraz içe kapanık, biraz ayrıksı, biraz her şeye uzağız. en yakınım, nerminim'in kitabını anlatmaya kendimden, daha doğrusu içine bir grup büyümemiş kadını alan azınlıktan yola çıkarak anlatmam birçoğunuzun garibine gidebilir. gitsin.
kendim kadar iyi tanıdığımı düşündüğüm, bir tarafımla aynı olduğum bu insanın kitabını okurken hiç bilmediğim bir yolculuğa çıktım. yolculuklar biraz da olsun tahmin edilir, insan kendi planlar gideceği yerleri, yanında götüreceklerini. ama bu öyle bir yolculuktu ki, hiçbir ayrıntıyı bilmeden çıktım yola.
bir çocuğun, bir genç kızın, bir annenin, bir kadının, yaşlılıktan korkanların, yalnızlıktan korkanların, hikaye uyduranların, hayallerde yaşayanların, kendi dünyasının dışına çıkamamışların, hayallerinin peşinden koşanların ve hep bir tarafı eksik kalmışların kitabı "unutma beni apartmanı".
içinde kocaman bir dünya.
en sevdiğim bir bölümü alıp aktarayım diyorum, olmuyor. seçemiyorum. birini alsam, başka bir cümle küsecekmiş gibi geliyor. alamıyorum.
kitabı çok anlatmıyorum ki heyecanınız kursağınızda kalsın. Alın, okuyun efenim kitabı. Yeni bir yazar keşfetmenin heyecanını yaşayın. Hem de bu yazar bizden biri:)

olsa da olur olmasa da olur filmler kuşağı -1

2011-04-07T23:21:00.004+03:00

Downloading Nancy
Good Dick
Duyarlı bir sinema izleyicisi olarak bunu da buraya yazmayı görev bildim. Yani karşınıza çıkarsa bilginiz olsun.

Bu tırnak makası için biraz geç kalındı!

2011-04-06T22:54:00.006+03:00

Tırnak keserken siz de zorlanmaz mısınız? Yok sağa kaydı, yok sola kaydı derken, zorlu bir sınav verir insan. "Klhip" adlı bu futuristik tırnak makası gördüğüm kadarıyla bu sorunu ortadan kaldırmış. Bi de çok artistik görünümü var.
Şurda gördüm, kaçırmadım.

don't worry, be happy!

2011-04-06T22:42:00.004+03:00

Yorum yapmaya gerek bırakmayan güzel bir çalışma olmuş. Şurdan

günün menüsü!

2011-04-05T16:16:00.002+03:00

bugün nermin yiğidime, elcağızlarımla pirinçli kabak yaptım. dün yaptığım pazıyı da katarsam, bayaa besleyici bir öğün olacak gibi. yoğurtla pek güzel gider. yıllardır nermin'e aynı yemeği yaparım, seviyo diye:) canım o da beni kırmaz, hep çok güzel yapıyorsun diyip yumulur:) başka yemekler de yapabilmek isterdim tabii. mesela bir karnıyarık. bir gün o da olacak nermin!

rüyalarda buluşuruz!

2011-03-31T23:52:00.002+03:00

dün değil ondan önceki gece rüyamda bir tekstil atölyesinde işe başladığımı gördüm. sonuçta rüyamda da olsa işe girdiğim için sevinmem gerekirken sabah çok mutsuz kalktım. o da iş tabii ki, ama benim istediğim o değil. gerçi benim istediğim işi bana verecek patron gelmedi daha dünyaya. ben geziim, param hesabıma yatsın. ona patron denmiyor başka bir şey deniyor ama neyse demiicem:)
öptüm baay!

bugün bunu gördüm

2011-03-31T23:41:00.003+03:00

202'nin üst katından geçtiğimiz yollara bakar iken, kaldırımdaki çiçekçi kadına/anaya takıldı gözüm. koca memelerinin arasına sıkıştırdığı çocuğunu, hırkasıyla sararken gördüm. hırka uzadıkça uzuyor, çocuk anasının koynuna sokuldukça sokuluyordu. bayaa güzel görünüyorlardı. sonra hemen o duygusal anın içine edip, onların fotoğraflarını çeken, nikon ya da canonlu bir genç kız canlandı gözümde. fotoğraf aşkıyla yanıp tutuşan genç kızın, hayatının karesini yakalamış olduğunu düşünerek, kaldırımdaki bir kedi gibi sürünerek anasıyla bebesini fotoğraflarken hayal ettim. ne duygusallık kaldı, ne de o kare. zaten otobüs de seyir halinde olduğu için baktığım yerde yeller esiyor, herkes ve de her şey hızla değişiyordu. neyse dedim koltuğa gömülüp uyumaya çalıştım. belki rüyamda bir keki dişlerken görüp, ağzımı şapırdatırım yine diye düşündüm. yapmadığım şey değil. otobüste uyumak benim için girilmesi tehlikeli ve yasak bir inşaat gibidir. neyse nerden nereye geldim!

Kaçak var!

2011-03-29T18:58:00.002+03:00

Beş yıldır kablotiviyi kaçak izliyorduk. Ta ki düne kadar. Hangi orosbunun evladının yüzünden bilmiyorum ama, dün apartımanımızdaki tüm kaçakları elden geçirmişler. yani benden kazandıkları beş on milyonla zengin olacaklarsa, veririz. vericez zati!! hemen üye olduk maalesef. el mahkum. sinir oldum. ayrıca ttnet'in götümüze soktuğu kazıkla da resmen yüzleşince sinir katsayım arttı bugün. başım tuttu (annem geldi aklıma:)
kablotivi bağlanana kadar televizyona kendimizce anten uydurduk. yani hiç televizyon izlemem, evde yok ya canım çekiyo.
yaptığımız anteni görse birileri, yaratıcılığımızdan ötürü takdir alırız:) zihni sinir halt etsin:)
valla izliyoruz şimdi sienbisieyi.
türkün elinden ne kurtulur arkadaş:) kendimizdeki potansiyeli değerlendirmeliyiz. biz ufaktan başladık!

çok sıktın ama!!!

2011-03-29T18:56:00.002+03:00

Yani gerçekten tam bir şey yazmak geçiyor içimden, bi de bakmışım bloğuma erişmek yine mahkeme kararına takılmış. Sonra sinir katsayım artıyor, küfür etmeye başlıyorum ağız dolusu. benden günah gitti, bu bloglara erişimi engelleyen herkesin yedi ceddini kalaylıyorum. bilginiz olsun.

manu chao yine yalann oldu!

2011-03-25T19:32:00.002+02:00

yıl kaç tam hatırlamıyorum, manu chao istanbul'a geliyor dediler, biz de dört kız arkadaş otostopla yola çıktık Eskişehir'den. yolda binbir türlü aksilikle karşılaşıp, gece oniki'de, bal kabağına dönüşmeden istanbul sınırlarına girmiştik. konser bitmişti. biz de okulda ondan bundan topladığımız paralarla içelim bari diyerek kendimizi önümüze gelen ilk bara atmıştık. hayal kırıklığı ve muz kabuğuyla, alt dudak titrek bir vaziyette içkimizi içtik. gerçi yalan söylemiim bayaa da eğlendik. amacımız eğlenmekti ve onca yoldan, ne badireler atlatarak gelmiştik:) neyse uzun lafın kısası, manu chao'nun kişisel tarihimde önemli bir yeri vardır. ondan kelli, nisan ayında manu chao'nun babylon'a gelecek olması beni oldukça, hayli, fazlasıyla heyecanlandırdı. maalesef yine gidemiyorum, yine gidemiyorum! bilet kalmamış dediler, nazlı yar. zın zın zın zın....
yine de lav yaa manu:)

kursağıma oturdu!

2011-03-23T22:46:00.002+02:00

ulan olley demiştik, ne güzel açıldı demiştik, tak tekrar kapandı. bi de baktım açılmış. ulan arkadaş oyuncak ettiniz bizi yaaa! isyanım var otoriteye, sansürcülere!!!
bi daha kapatırsanız beni karşınızda bulursunuz. bu da böyle biline!
hay yarabbim yaaa!
bak bi daha girdiğimde açık olacak bu blogspot!
delirttiniz lan milleti!

olley beee!

2011-03-15T00:01:00.003+02:00

canım biloğum, özledin mi beni? senin yokluğunda neler oldu neler? seni niye mi kapattılar? orasını sorma, anlatsam anlamazsın. ben bile anlamakta güçlük çekiyorum, yorma güzel kafanı.
güzel bir film izledim biraz önce. the road. post-apokaliptik bi filmmiş. öyle diyolar. yani kıyamet sonrası. gerçekten atmosfer süper olmuş. bayaa kötümser, ama sonunda yine "there is a hope, brother"a bağlıyorlar işi. ben kötü sonu tercih ederdim. gerçekliğinden hiçbir şey yitirmezdi. ama her haliyle güzel. oyunculuklar ve atmosfer mükemmel.
imdb'si de şurdan

Ben

2011-02-21T16:29:00.001+02:00

Birinci tekil şahıs. Ben.

Tekilliğimi tüm hücrelerime kadar hissediyorum.

Hayat ve ben. Baş başa, saç başayız. Kim galip gelir? Biliyorum cevabı, fakat dile getirmek istemiyorum. Korkuyorum. İç sesimin dile gelip, duyduklarıma inanamamaktan korkuyorum.

Baştan başlayalım. Çirkin ördek yavrusu olarak başladığım şu hayatımda, bu psikolojiyi bir türlü üstümden atamayıp devam ettim hayatın çakıllı yollarında. Dere tepe düz gittim, büyüdüm her köşebaşında. İçimi aydınlık tutamadım, karanlığa doğru dallandım, budaklandım. Hep acı duydum, kaygılandım. İnsanlığa üzüldüm, ölenlere, öldürenlere, en çok da kendime. Her şey beni bulurdu. Hayat, bu kadar basitti. Hayatın sadece beni gözettiğini düşündüm. Kendimi merkeze koydum, egomu eller aldı. Ben, herkes için vardım. Herkes, kendi için. Düşünmek benim işimdi. Beynim durmaz konuşurdu, taa küçüklüğümden beri. Bir ses vardı benden içeri, konuştu durdu yıllarca. Beni susturdu kimi zaman, dinledim durdum zırvalarını. Öyle, böyle derken bir bakmışım yaş olmuş otuz. Bende pek bir ilerleme emaresi yok. Kıt’a dur pozisyonundayım.

Dank eder bir gün kafama, hayatın geçtiği belki. İş işten geçer, aşık ayşegül göçer gider. O kesin, belli.

zın zın zın

Bir kitap okudum, her şey normal!

2011-02-16T14:55:00.002+02:00

Alain de Botton'ın Romantik Hareket*'ini okudum geçenlerde. Okurken, kitapta geçen kişilerin isimlerini üşenmedim tek tek yazdım. İlginç geldi bu kadar çok olması. şimdi kitapta ismi geçen şahısları buraya diziyorum, burada olan el kaldırsın:
Thales, Heraklitos, Platon, Saint Agustine, Hobbes, Hegel, Schopenhauer, Marx, Rodin, Klimt, Oscar Wilde, Andy Warhol, Cyril Connolly, Jean-Luc Godard, Jean Seberg, Jean Paul Belmondo, Mozart, John Ford, Sartre, Manet, Degas, Henri de Toulouse-Lautrec, Pissaro, Truffaut, Dickens, Whistler, Monet, Aristo, William Faulkner, Goethe, La Rochefoucauld, Berkeley, Nietzche, Konfüçyüs, Tolstoy, Beckett, Ruth Benedict, Miskima, Krishnamurti, Alan Watts, Klein, Freud, Donald Winnicott, Darwin, Montaigne, Jenny Holzer, Hitler, İdi Amin, Flaubert, Amelie Rorty, Troçki, Rousseau, Picasso, Pavlov, Jean Piaget, Stendhal, Kant, Husserl, Heiddeger, Descartes, Lewis Caroll, Dante, Galileo, Gassendi, T.S. Eliot, Nabokov, Chamfort, Chopin, Schubert, Pascal, Titian, Horatius, Sokrates, Wittgenstein, La Mettrie, John Dryden, Shakespeare, Keats, Marilyn Monroe, Ravel, Wordsworth, Richardson, Tom Stoppard, George Bernard Shaw, Van Der Weyden, Botticelli, Bach, Pergolesi, Ray Charles, Aretha Franklin, George Santayana, Baudelaire, Rimbaud, Laplanche, Pontalis, Bergman, Harold Pinter
*Bence okunsun, oldukça eğlenceli bir kitap.

Evim evim güzel evim:)

2011-02-16T14:45:00.002+02:00

Toki'den ev çekilişine katıldım, bana da bu çıktı. biraz türbeye benziyor ama olsun. sonuçta istanbul'da evin olunca kendini padişah gibi hissediyorsun. artık evim var deyip, toplu taşıma kullanmaya son verdiğimi zannetmeyin. gördüğünüz üzre yeşil akbilim ve ben hep yollardayız, halkın arasındayız, tebdili kıyafetle. hasodabaşım ülkü'yü de unutmayayım, zira fotoğrafı kendisi çekti.

günün isimleri!

2011-02-14T13:49:00.001+02:00

kız olursa, gıybet. erkek olursa goygoy.
erkek olursa hıncal'ı da düşünebilirsiniz, kendisi zira en büyük goygoycu. ama kim gidip oğluna hıncal adını koyar bilmiyorum!

dünden kalanlar, bugüne taşanlar!

2011-02-13T23:22:00.002+02:00

insan yıllar öncesine ait mektupları bir anda karşısında bulunca, bir garip oluyor. zamanında döne döne okuduğun satırları, ilk defa okuyormuşcasına heyecanlanmak ne güzel bir şey. hala heyecanlanabiliyor olmak ve o günleri gözünde canlandırabilmek, yeterince yaşlanmadığımı hissettirdi bana. hala hatırlayabiliyorken o büyük hasreti yeniden yaşamak. keşke o zaman benim yazdıklarımı da okuyabilsem. hayatımda neler değiştiğini görebilsem. stres, sıkıntı ve mutsuzluk kapasitesi bakımından pek bir şeyin değişmediğini karşılaştırmadan da anlayabiliyorum. bu da bana özel bir özellik, bana has:)
insan nostalji yapınca, duygusal oluyor.
tüm duygusallığım şu an televizyonda izlediğim orkid reklamı aldı götürdü. o ne la!!! (behzat ç. tepkisi)
hay sizin yapacağınız reklamı, bırakmıyorlar ki daha iyisini yapalım. neymiş büyük ajans deneyimim yokmuş. siktirin gidin! daha ağır konuşmadan bu entry'i de burda bitireyim bari!
hadi hayırlı tıraşlar!

ille de jazz!

2011-02-11T01:39:00.002+02:00

valla geldim ve yazıyorum. bu akşam altnokta'da sarp maden quartet konserine gittik. iyi ki de gittik. çok da güzel olmuş. önceden niye gitmemişiz. keşke gitseymişiz:)
bir insanın sess olmasına şahit oldum. çaldığı enstrümandan çıkan çıkan sesin, vücuda gelmiş halini gördüm bu akşam sarp bey'de. adam çalmıyor sadece, sesin de bedeni oluyor. ağzıyla sesin çıktığı nokta olurken, bedeniyle hayat veriyor o sese. inanılmazdı. belki başka müzisyenleri de bu kadar yakından görsem, daha bir bütünleşmeye tanık olurdum. bu ilkti ve güzeldi.
altnokta, insanı yabancı bir filmdeki jazz bar ortamına sokuveriyor. böyle bir mekanın taksim'deki varlığı bizi ilk anda şoka uğrattı. gayet boş ve gayet sakin. sonra dörtlü çıktı sahneye, tam moda girdik. sarp maden ve saz arkadaşları ikinci icraatlarına geçecekken tuncel kurtiz ve ailesi geldi yan masaya oturdu. o da güzel bir enstanteneydi. her şarkıda, her soloda alkış hevesi vardı dayıda. güzeldi, tarifsizdi.
sonra şarkılar geldi ardı arkasına. köşeler, yaprakların arasından ay gibi gibi. oldukça keyifli bir akşamdı.
müzisyenlerin kendi aralarındaki o sözsüz iletişime yainen tanık oldum. her notada birbirlerine bakıp, gülüyorlar ve bizim bilmediğimiz bir dilden konuşuyorlardı. iyi ki de bilmiyorduk, bilsek büyüsünü yitirirdi her şey.
sonra tuncel kurtiz küçük oğlunu cami avlusuna bırakır gibi karısı ve büyük oğluyla kayboldu. nerdeyse ufaklığı bize götürcektim, öylesine üzüldüm. gerçi o eğleniyordu, mutluydu halinden. bu işte bi tuhaflık vardı:) ülkücü gençlik, tuncel dayıya "goygoycu" sıfatını takmıştı bile. biz gerçekleri ardımızda bırakıp uzamıştık mekandan.
çeyrek kokoreçle kapadık akşamı.
jazz üstü geleneksel bir lezzet iyi gitmişti. keşke sevgili de yanımda olsaydı. çünkü akşam güzeldi. kahkahalarla doluydu. onun gülüşleri de eksik olmasaydı benimkinin yanında. bir dahaki sefere diyip, geceyi noktaladık.

ölüm, bir an geliverir!

2011-02-02T18:07:00.002+02:00

bugün defne joy foster'ın ölüm haberini duyduğumda gerçekten şok oldum. telefonun diğer ucundaki sevgilimi sinir edecek kadar "şaka mı yapıyosun?" sorusunu tekrarladım. yaa çok gençti daha, daha yeni anne olmuştu, hayat doluydu, acayip neşeliydi hani... ölüm bir anda, haber vermeden gelen misafir gibidir. kapıda öylece bitiverir. ısrarcıdır. alır, götürür. arkasından bakakalırsın.
çok acayip üzüldüm. hiç tanımazdım ama hep severdim. gerçi bu dans yarışmasındaki "histerik" halleri biraz gıcık etmişti beni ama yine severdim.
güle güle defne:(

insomniyaaaaaaaa!

2011-01-25T12:26:00.002+02:00

iki gecedir uyuyamıyorum. dün akşam yatağaerken girdim ki melatonin hormonumu kaçırmadan, mışıl mışıl uyuyayım diye. nerdeeeee! sanırım derin uykuya dalamama sorunum var. bu aralar sinirlerimin biraz yıpranmış olmasına veriyorum.
uyuyamamak kötü bi şey. haplanmış gibi hissediyorum kendimi. gözlerim mütemadiyen kedi götü gibi, kırmızı kırmızı bakıyorum. hafif şişik olması da ayrı bir hava katıyor.
son olarak uyumak istiyorum.
değişik yöntemler geliyor aklıma. bakalım bu akşam onu deneyeyim belki uyurum.

yeraltından yerüstüne!

2011-01-16T19:50:00.003+02:00

hemen de sıkıldım burdan! rutine bağlamışım hayatı acayip şekilde. yeni bir rutin, yeni alışkanlıklar bir anda beni gerdi. bu rutine alışıp, yeraltında takılıp kalmaktan korkuyorum sevgili günlük.
naaapsak acaba?

666. kayıtı geride bırakıp, şen şakrak günlere yol alalık!

2011-01-16T17:37:00.003+02:00

ya insanda bazen saçma bi inat olur ya. bi şey vardır. film mesela, ya da bi müzik. yani bi şey. ve günlerdir hatta aylardır karşılaşırsın ara sıra, yüz yüze gelirsin. ama sen bir adam sendecilik tavrıyla başını çeviriverirsin. anlamsız yere. önemsemezsin. ne biilim neden? bana sorma!
işte yine bu tavırla uzun zamandır görmezden geldiğim "büyük ev ablukada"yı dinledim henüz. ve sevdim. hep böyle oluyo zati! görmezden geldiğim şeyler, insan da olabilir. kalbimde yer eder benim.
sonuçta sevdim. allah yollarını açık etsin. amin!
oynatalım uğurcuuum!

günün isimleri!

2011-01-11T16:16:00.001+02:00

erkek olursa, lokman. kız olursa, leyla!
erkek olmasın! o ne lan öyle, lokman. kafam güzel konuşturmayın beni!

yeraltından notlar!

2011-01-07T22:33:00.001+02:00

arada yer üstüne çıksam da, bu aralar yer altında takılıyorum. underground yani. - hemen burada üniversite yıllarında kapıcı dairemize gelen bir sınıf arkadaşımın evimizi görünce söylediği lafı aktarayım size: "vaaaay! underground takılıyosunuz, haa!". salak herif:)-
ülkü ve ben işsizlik günlerimizi evde film izleyerek geçiriyoruz. bir gün aşırı dozdan gidiyordum. kapanışı tarkovski'nin ayna'sıyla yapmaya kalkınca, televizyonun karşısında koltuğun içine gömüle gömüle uyudum. ama pilatesten gelmiştim ve yorgundum. yoksa tarkovski benden sorulur! -burada araya girmeden edemiicem, tarkovski'den korkarak geçirdiğim yılları unutturmam kendime.- günün dördüncü filmi olarak, saat 22.30'da, pilates sonrası tarkovski izlenmemeli. yine gözüm korktu. andrey rublev'e gelemeden yine bir mesafe girdi arama. ama aşıcam.
film izlemek dışında, evimizi güzelleştirerek geçiriyoruz zamanı.
geçen gün eminönü'ne gittik, halka karıştık biraz. süperdi yaaa. otobüste milletin telefon konuşmalarını dinledim. genç bir bağyanın isyanı kalbimi parçaladı. evliliğe yanaşmayan sevgilisinin, ona tek taş almak yerine kendisine PSP3 alması beni de gerçekten derinden yaraladı:) sonra sırt kaşıma aleti satan amcanın kendine slogan olarak seçtiği "kimseye muhtaç olmayın!" cümlesi beni uzak diyarlara aldı götürdü. eve gidince hemen başucumda duran sırt kaşıma çubuğumla, kimseye muhtaç olmadan muhteşem dakikalar yaşadım.
süleymaniye süperdi! görkemli. hiçbir dine üye olmasam da insanlarını ibadet ettikleri yerler hoşuma gidiyor. ruhani bir yanı var. saygı duyuyorum. -aslında saygı duyduğum mimarisi yaaa! yalan atmayalım.- mimar sinan, I appreciate you! nur içinde yat. bu defa de giremedik türbene bu arada. süs diye mi duruyor orada o, anlayamadım.
neyse fasülyemizi de yedik bir güzel! bayılıyorum süleymaniye'ye. kanuni sultan süleyman'a saygılar! iyi ki yaptırmışsın sultanım.
binbir türlü insanla karşılaşıp, binbir türlü muhabbete kulak misafiri olup döndük evimize.
şimdi belgesele geçiyoruz sevgili günlük. tuncel kurtiz'in kötü seslendirmesi eşliğinde life belgeseli izliicez sevgilim ülküyle.
hadi baaay!

Afili filinta emrah serbes'ten!-2

2010-12-30T14:16:00.002+02:00

öyle çok alıntı yapmak iyi değildir bilirim. ama bazıları vardı ki, içine işler. al sana birtane daha!

72. kapanış konuşması

İnsan en az üç kişidir. Kendisi, olmak istediği kişi ve aradaki farkta yaşayan üçüncü. En sahicisi de bu üçüncüdür. Olmak istediğin kişiden kendini çıkardığında, aradaki farkta yaşayan kişidir en çok sana benzeyen. Ne kendin kadar huzursuz ne de olmak istediğin kişi kadar hayalidir o. Yine bu yüzden iki insanın birbirine âşık olması en az altı kişi arasında geçen bir hadisedir. Hangi kişiliğinin hangi kişiliğe, hangi parçanın hangi parçaya özlem duyduğunu çözemediğinde, içmeyi unuttuğun sigara parmaklarını yakana kadar karşı duvara bakarsın.

Ve o zaman anlarsın hayatının uzun zamandır neden başka birinin hikâyesiymiş gibi gözükmeye başladığını. Sokak lambalarının ölgün ışıkları karanlık odalara vurduğunda, duvar saatinin tik taklarından başka ses yokken yanında, sanki bir tek sana açıklanmayan bir sır varmış gibi beklerken anlarsın aslında boşa beklediğini. Tünelde sana yol gösterecek rehberin, karanlıktan başka bir şey olmadığını anlarsın. Anne diye ağlayan çocukların aradığının çoğu zaman şefkatli bir baba olduğunu anlarsın. Çekip gitmek isterken görünmez bir elin seni nasıl durdurduğunu anlarsın.

Kırk yaşında ama altmış gösteren adamlara daha dikkatli bakarsın o zaman. Kahvelerin dışarıyı göstermeyen isli camlarına. Berduşlara ve kör kedilere bakarsın. Gözbebekleri kaymış esrarkeşlere. Suyun üstüne çıkmış ölü balıklara. Havada asılı gibi duran yırtıcı kuşlara daha dikkatli bakarsın.

Çabalarının sonuç vermediğini gören umutsuz insanların bakışlarıyla ancak o zaman buluşur bakışların. Bir yağmur çaktırmadan dindiğinde. Bir gün çenesi ağzının içine kaçmış dişsiz ihtiyarlardan birinin de sen olabileceğini bilirsin artık. Bir gece ansızın, yapayalnız ölmekten korkarken, cesedimi komşular mı bulacak yoksa sayım memurlarımı diye düşünürken hissedersin göğüs kafesinde her gün biraz daha büyüyen, kimsenin kapatamayacağı o boşluğu. Bir kokuya sarılma isteğini. Bir ömür gibi geçmiş zor, uzun günlerden sonra anlarsın ruhunu zehirleyen karmakarışık düşünceleri. Büyük heyecanlardan sonra çöken bitkinlikleri. Kimsenin bulutlara bakmadığı bir şehirde bir lafı döndürüp dolaştırmadan anlatmanın imkansızlığını. Belki de insanın ne anlatacağını bilemediğinde şair olduğunu anlarsın.

Gözyaşların kurumadan gülmeye başlarsın o zaman. Çünkü bilirsin ki seni artık kimse kandıramaz kolay kolay. Mutsuz insanları kandırmak zordur çünkü. Hayata her zaman kuşkulu gözlerle bakan, mutsuz insanları kandırmak, herkes bilir bunu, çok ayıptır çünkü. emrah serbes

Nicholas was...

2010-12-29T15:31:00.001+02:00

Nicholas Was...

older than sin, and his beard could grow no whiter. He wanted to die.

The dwarfish natives of the Arctic caverns did not speak his language, but conversed in their own, twittering tongue, conducted incomprehensible rituals, when they were not actually working in the factories.

Once every year they forced him, sobbing and protesting, into Endless Night. During the journey he would stand near every child in the world, leave one of the dwarves' invisible gifts by its bedside. The children slept, frozen into time.

He envied Prometheus and Loki, Sisyphus and Judas. His punishment was harsher.

Ho.

Ho.

Ho.

Neil Gaiman

eğlenceli eğitim:)

2010-12-29T11:12:00.002+02:00

çok güzelmiş arkadaş.

türkiye'nin kapatmaları!

2010-12-29T10:16:00.002+02:00

şimdi de fizy kapandı. müyap gerzeklerinin egolarını tatmin etme ayağına gitti fizy. bence çekememezlik. ayıp yani. sinir bozucu. adamlar ne güzel bir şey yapmış. hem de türklerin pek esamesinin okunmadığı bi alanda. senin gurur duyman, desteklemen gerekirken; yok şöyle, yok böyle diyip kapanmasına ön ayak ol. puştluktan başka bir şey değil.
sabah sabah sinirim bozuldu!

uzay boşluğu!

2010-12-23T10:50:00.002+02:00

2001 a space odyssey'nin film müziklerini dinliyorum. uzay boşluğunda salınma hissi hasıl oldu tüm bedenime. her an yoğunlaşıp, uçmaya başlayacak gibi hissediyorum. hadi hayırlısı.

deneysel kafalar!

2010-12-22T17:25:00.001+02:00

ne kadar şirinim acaba?

2010-12-22T09:10:00.002+02:00

"o kadar da şirin miyim? mesela ne kadar? bence çok. o kadar olsa iyi, sanki daha çok şirinim. kendimim diye demiyorum benden şirini yok."
"regl olmuş bir kadının monologları 1" adlı eserimizin sonuna geldik. şen ve esen kalın. sırada türkçe pop müziğin efsanevi ikilisi oya-bora var. "ara beni" şarkısıyla kulaklarımızın pasını silecekler. bizden ayrılmayın.

annemden gelsin!

2010-12-16T10:57:00.002+02:00

annemin ettiği lafları yazacak başka blog açmak lazım aslında. şimdilik burdan başliim, çoğaldıkça düşünürüz. benim annemin her durum üzerine bi lafı vardır. kimisi küfür içerikli, kimisi belli ki eskilerden gelmiş. bayılırım bu laflara. sonunda aklım başıma geldi de bunları bir yere yazmaya karar verdim.
meselaj haftasonu yanlarındaydım. bütün gün az da olsa kar yağdı ve akşam olurken güneşin battığı yer acayip kızıllaştı. Annem "Yarın hava açacak." dedi akşam kızıllığına bakıp. Niye dedim. "akşamdan kızarırsa ertesine, ikindiden kızarırsa haftasına hava açarmış" dedi. ben de bravo dedim. ertesi gün hava günlük güneşlikti:) annemin kızılderili olduğundan şüpheleniyorum. sonuçta türkler'le kızılderililer aynı soydan gelmiyor mu o_O

istifa!

2010-12-14T10:54:00.002+02:00

Hayatımda ilk defa bir istifa dilekçesi yazdım. enteresan bir duyguymuş:) yani dünden beri içime hasıl olan sıkıntının nedeni şimdi anlaşıldı. Hayatımın bir karın ağrısı vardı, osurdu geçti bi nevi. hissi kablel vukum güçlüdür ve yine beni yanıltmadı. bundan sonra önümüzdeki maçlara bakacağız. benim için yeni bir dönem başlıyor. cümle cemilimize hayırlı olsun sevgili din kardeşlerim.

ne hüzünlü ve gıcık bir pazartesi!

2010-12-13T16:45:00.003+02:00

İçimde huzursuzluk ve mutsuzlukla karışık bir gerginlik var. Hayırlısı!
Ulan şu pazartesileri çıkarsalar hayatımdan ne güzel olur be arkadaş. yani aslında haftada 3 gün çalışsak. salı, çarşamba ve cuma gelsek. mutlu olsak.
part time bi şeyler bakayım ben. bu böyle masa başında hayatını karartarak olmayacak!

Alışkanlık!

2010-12-10T16:13:00.000+02:00

selamün aleyküm hemşerim!

2010-12-08T17:38:00.002+02:00

sabah uyanır uyanmaz rüyamı hatırlayınca, yüzümde anlamsız bir tebessüm oldu. bir de burukluk vardı içimde. sanırım küçükken yolun ortasında kala kalıp annemi kaybettiğimi gördüğüm rüyalar gibiydi biraz. gıcıktı yani hissiyatı, fakat oldukça komikmiş anlatınca.
başlıyorum efenim. -ben hiç rüya görmediğim için sevindim de ayrıca bu rüyanın gelişine, belki bi şeylerin habercisidir.-
efenim bildiğin semih kaplanoğlu filmi gibi başlıyor rüya. taşlık bir yol. ama her yer taşlık, sağım, solum taşlardan oluşan tepelerle çevrili. ayağımın altındaki taşları hissediyorum. o derece:) sonra kameranın önünde duruyorum:) yani zihnimin:) arkama doğru bakıyorum, sonra ileriye doğru bakıp yürümeye koyuluyorum.
sonra bi düzlüğe geliyorum, yol ayrımı. yolun ilerisinde turistler (tiplerinden anlıyorum:) var bi şeyler yapıyorlar, çalışıyorlar gibi. izci kıyafetleri var üstlerinde ama. onlara sorsam mı diyorum ne tarafa gideceğimi, sonra dalga geçerler benimle deyip vazgeçiyorum. çünkü elimde ne harita var, ne pusula, ne bok, ne püsür. öyle yollara vurmuşum kendimi:)
yine taşlık, niye uçsuz bucaksız bi manzara.
sonra üç tane yaşlı amca görüyorum, bildiğin dede. burası neresi diyorum. "sağ taraf armut köyü, sol taraf bayburt" diyolar. ben hangisinden gideyim diye soruyorum, "Sağda bi şey yok buradan devam et" diyolar. Onlarla birlikte Bayburt'a doğru gidiyoruz. sonra yol birden ağaçlık oluyo. Yolun iki yanı uzun uzun ağaçlarla çevrili. İçlerinden birisi "İyi ki bize rastladın" diyor bana ve yürümeye devam ediyoruz. Sonra bir tren yolunun kenarına geliyoruz. iki tane kocaman tabela var. Birinde "Türkmenistan", diğerinde "Ermenistan" yazıyor:) (Ne alaka yaaaa:)
Sonra dedelerden birinin evine gidiyoruz. Tahta bir döşemeli, aslında her yeri tahta olan bir odaya giriyoruz. Duvarda bir haç ve ağır olduğu her halinden belli bir bakır mı altın mı bilemiyorum öyl bir çay kaşığı asılı. Sonra ben haçı görünce dedeye soruyorum: "Hristiyan mısın dede sen?". Sorum üzerine dedi diğer dedeye dönüp ona da söyleyelim mi diye soruyor. Sonra benim duvar sandığım bir tahta dolabı açıyor (aaa aslında burası bizim köydeki eve benziyor yaaa, bak şimdi hatırladım. dolabın minik tutamağını hatırladım şimdi. vay anasını:) içerinden arapça yazılmış eski gazeteler çıkarıyor. aralarında hürriyet'iin eski, siyah beyaz iki tane sayısı da var. ama bana gazete ne gösteriyor,, daha sonra ne oluyor hiç hatırlamıyorum. öylece kaldı.
sen rüya görme görme sonunda zirve yap saçmalıkta:)

pazartesiye donnie darko ile başlamak!

2010-12-06T14:16:00.003+02:00

bence güzel bir yöntemmiş. bir gece öncesinde izleyeceksin ama filmi. film biter bitmez uyumaya çalışacak ve uzun süre uyuyamayacaksın. tavşan frank gelir de çağırır diye diken üstünde olacaksın. her çıt sesiyle irkilecek ve "nooluyo len?" diyip kalkacaksın. belki içeride biri uyanıktır da yanına giderim diye umutla kapıyı açıp, boynu bükük bir şekilde tekrar yatağı boylayacaksın. bir süre sonra "ulan bu donnie ne ayaktır arkadaş?" diye derin derin düşünmeye başlayacaksın. sonra mışıl mışıl uyuyacaksın. bu zorlu uyku denemelerinden yorgun düşen bedenin sürünerek kalkacak yataktan ertesi sabah. işe gitmek daha da zorlaşacak. işe gelir gelmez ekşi'yi açıp donnie darko ile ilgili ne yazmışlar diye dalacaksın alemlere. sonra bir türlü çıkamayacaksın. esas donnie darko'nun sitesini keşfe çıkınca anlayacaksın daha her şeyin yeni başladığını. öyle böyle derken bi bakmışsın saat bir olmuş. hop pazartesiyi yarılamışsın bile. bak iyi numaraymış bu!

saçmalamakta özgürsün bebeim!

2010-12-03T11:40:00.002+02:00

yani bu sosyal mecra felan onun için yok mu? rahat rahat saçmalayalım diye. ama en saçmalamaya uygun yer tiviter bence. kötülemiyorum, yanlış anlaşılmasın. ben de giriyorum, saçmalamaları okuyorum, çıkıyorum. yani bi nevi "bi arkadaşa bakıp çıkacaktım" mevzusu. hepimiz bakıp bakıp çıkıyoruz. bir göz at, çık. böylesine derinliksiz her şey. 140 karakterde derinlik ne gezer diicektim, aklıma bir anda okuduğum bazı entryler geldi. yanılıyordum neredeyse, hemen döndüm. yamuldum:) tamam tamam göt oldum, oldu mu? kendimdeyim.
keşke hersek kendinde olsa.

Afili filinta emrah serbes'ten!

2010-12-02T15:05:00.002+02:00

sen gittin ve herkes ölmeye başladı..

önce saniye teyze öldü sonra dedem sonra babaannem sonra yengem sonra eniştem. sonra eniştemin ölüm haberini bana veren bakkalı bıçakladılar eniştemin yedisinin okunduğu akşam. sonra sedat amca öldü sonra babam sonra öbür dedem bir de büyük deprem. otuzuma basmadan otuz tabut kaldırdım musalladan. babamdan öncekileri babamla beraber kaldırdık. ama ilk ölen hep babammış gibi geldi bana yıllarca. sanki oydu bu ahret furyasını başlatan. öyle değilmiş yeni anladım.

sen gittin ve herkes ölmeye başladı

zaten kim tam anlamıyla sağ kaldığını iddia edebilir ki bu kadar mevtanın ardından kim biraz zombileşmek istemez. daha kırılgan daha dikenli ve daha fukuyamacı olmaz. dedem ziraat mühendisiydi ama pek çok doktordan daha ilginç tıbbi hatıraları oldu.

sen gittin ve herkes ölmeye başladı

yalnızlıktan kudurmuş bir çocuğun arabaların kaportasını anahtarla çizmesi gibi ruhumun kemirilişi de hep sinsiceydi. buna rağmen ansızın berraklaştığı oluyor bulanık günlerin hâlâ soğuk biralar oluyor güzel kızlar oluyor. yağmurdan sonra saçlarını havluyla kurulaman gibi olmuyor tabii o kalibrede sevda görmedim. öptüm ama içime çekmedim.

sen gittin ve herkes ölmeye başladı

şimdi dilediğim sayfadan başlayabileceğim bir kitap öner bana. başsız sonsuz ve ortasız bir hikâye öner. bir üstat öner dergi kurmuş olmasın. ne çok utandık mazideki yaralardan her adımda ele geçirilme korkusundan. ismet özel mi metin altıok mu yoksa hiç mi ortak arkadaşımız kalmadı.

sen gittin ve herkes ölmeye başladı

elinden bir şey gelmemenin acısını iniş takımları olmayan melekler bilir. bir arabanın farlarına kilitlenip kalmış sincaplar bilir. suyun dibine ağır ağır çöken taşlar bilir. matkapla göğsünün ortasına açılmış bir pencere düşün. perdeyi aralayıp kendi yarandan bakıyorsun dünyaya. eskisi gibi acımıyor ve de asıl bu acıtıyor.

sen gittin ve herkes ölmeye başladı

love story tadında başlayan bir filmi potemkin zırhlısına çevirmeye ne hakkın var. çok şükür yaşıyoruz çok şükür yazıyoruz diyorum ama niye anlatıyorum bunları. belleğin unutuşa karşı mücadelesi mi sadece. ne münasebet bu benim senkronize yalnızlığım.

sen gittin ve herkes ölmeye başladı

birleşince kısa devre yapan parmak uçlarımız öldü önce. sonra yeşil öldü benim için sonra kahverengi. sonra ilk öpüştüğümüz yeri kalbinden bıçakladılar. on iki yıl geçti susmak ne kısaymış. sen böyle ne güzel sonsuza kadar susalım diyorsun. sonsuzluk bir gün herkesle konuşur sevgilim bunu da biliyorsun.

sen gittin ve herkes ölmeye başladı

31 mart 1998–Emrah Serbes

afilifilintalar

Emrah, sana buradan sesleniyorum! yapma koçum, yapma. yazık etme bize! daha da bi şey demem sana!

orospu çocukları!

2010-12-01T13:01:00.003+02:00

bıktım lan bu memleketin sorunlarından. kendi derdim bitti sanki, bi de bunları düşünüyorum! hayır düşünmek istemiyorum ama biraz sinirli bi insan olduğum için elimde değil. görünce sinirleniyor, hemen kara kara düşünmeye başlıyorum. en son olay (gerçi bu memlekette olay bitmiz ama) haydarpaşa'yı çatır çatır , göz göre göre yakmaları oldu. çok üzüldüm. çok sinirlendim. hemen küfür ettim. ana avrat düz gittim, söylemesi ayıp.
şimdi düşünün bi, haydarpaşa'yla ilgili kimin anısı yoktur sizce? hayır oraya gitmemiş, içine girmemiş, hiç trenle yolculuk yapmamış olsa bile insan, bakarak da hayaller kurabilir, orada kilitlenmiş anıları düşleyebilir. bunu kolaylıkla yapabilir her normal insan. öyle üstün bir hayal gücüne de ihtiyaç yok.
ama şu yeryüzünde öyle insanlar (!) var ki, bırakın böyle bir hayal gücüne sahip olmayı, insanlıklarından, ahlaklarından şüphe duyulur. onlarda hiçbir şeye karşı sevgi, saygı, ne biliim aşk, özlem yoktur. onlar para için yaşar, para için analarını bile satarlar. işte ben böyle insanları anlayamıyorum. anlayamadıkça, daha da sinirleniyorum.
hayır, nasıl oluyor yani? biri bana anlatsın yaaa! gerçekten anlamak istiyorum, bir nedeni olmalı, ülkeyi böyle satmalarının. bırakın ülkenin tarihi binalarını satmayı, suyumuzu satıyorlar bunlar. aç bunlar aç! kanımızı satacaklar yakında. onların kanı değersiz olduğu için bizimkine dikerler gözlerini!
açık ve net söyleyorum. bunların hepsi orospu çocuğu!
bu kadar! yazdıkça daha da sinirleniyorum.

Sketchbook'umu yayına açtım!

2010-11-29T16:33:00.002+02:00

Benim ne eksiğim var deyip, bülentciğimin bana hediye ettiği defterime çizdiğim, öncesinde bir yerlerde çizdiğim, firihendde çizdiğim, kesip kesip yapıştırdığım hayalürünlerim burada:)

"Slice of life*" Kolajları-2

2010-11-29T16:26:00.001+02:00

Bunun bir eksiği var onu da ekliim de tam olsun! O evde, duvarımda asılı. En güzelim o! My precious.

"Slice of life*" Kolajları

2010-11-29T16:21:00.002+02:00

*Dexter'a göz kırpmaca.

çiziktirdikdikdiklerim-6

2010-11-29T16:19:00.000+02:00

Uzaylıları seviyorum! Keşke bi tani görsem.

çiziktirdikdikdiklerim-5

2010-11-29T16:14:00.001+02:00

Totişop şeylerim

2010-11-29T16:10:00.001+02:00

Eheheheh, cem çok gomik yeaaa!

Astro Boy Kolaj

2010-11-29T16:08:00.000+02:00

Freehand style-3

2010-11-29T15:52:00.002+02:00

Eylemlerim devam edecek!

Freehand style-2

2010-11-29T13:42:00.001+02:00

Freehand style-1

2010-11-29T13:33:00.001+02:00

çiziktirdikdikdiklerim-4

2010-11-26T13:50:00.003+02:00

bu seri devam ediyor! pek yakında.

çiziktirdikdikdiklerim-3

2010-11-26T13:45:00.002+02:00

çiziktirdikdikdiklerim-2

2010-11-26T13:40:00.003+02:00

çiziktirdikdikdiklerim-1

2010-11-26T13:35:00.002+02:00

Sony Playstation / Victor

2010-11-26T10:52:00.000+02:00

çok sevdim:) şurdan.

Kavramsal sanat meselesi!

2010-11-25T10:13:00.003+02:00

Birkaç gündür, nereden aklıma düştüyse, kavramsal sanat'ın ne olduğuna dair araştırma yapıyorum. Merak işte! Şöyle benim de anlayabileceğim bir açıklama bulamamıştım. Herkes bilmiş bilmiş ahkam kesmiş bu kavramsal sanat meselesiyle ilgili. Ama biri de çıkıp benim gibi insanların da anlayabileceği şekilde kavramsal sanatı anlatmamış. Ekşisözlük'teki bir yorum anlamama daha doğrusu kavramın netleşmesine yardımcı oldu:
"kavramsal sanat, nam-i diger conceptual art kendine cikis noktasi olarak kavram i, ya da edim olarak kavramayi alir. sanatcinin urunu, yani sanat eseri aslinda fiziksel, alinir- satilir, muzeye konulur, babadan ogula gecer bir obje degil, sanatci ile izleyici arasinda gelisen basi sonu acik bir diyalogtur." felicia
bu kadar yani. niye uzatıyosunuz lafı. bak ne güzel özetlemiş:)

bi de şöyle bir yorum var ki, pek şahane:
"bence burada "eser"i üreten değil, seyredenlerdir artık sanatçı. sanat yapanın değil bakanın gözündedir adeta.

ortada sanat eseri etiketiyle duran bir bok (evet, bildiğiniz bok) varsa, o boku sanat eseri olarak algılamamı sağlayabilecek tek unsur ona yükleyeceğim kendi anlamlarım, kendi kavramlarımdır. o halde burada sanatı asıl ben yapmış olmuyor muyum?
boku oraya koyan kişinin tek yaptığı benim o boktan bir sanat eseri çıkarmamı sağlamaktır olsa olsa...

bu noktada kavramsal sanat kavramsal açıdan pek şahane, ama kavramsal sanat yapıyorum diye ortaya çıkan adamların kafalarını o boka batırıp ekspresyonist sanat olarak sunasım geliyor." soulstalker

şurda bi şey öğrenmeye çalışıyoruz, burnumuzdan getirdiniz vallaha! özet geçilsin hep.

dünyanın en sıkıntılı ailesi: The Royal Tenenbaums

2010-11-24T10:49:00.002+02:00

yine izleyesim geldi. bayılırım wes anderson'a

başka bayram da kalmadı!

2010-11-23T11:59:00.002+02:00

2011'in tüm tatillerini de yedik. takvimlere bakıp özlemle bekleyeceğimiz tatil de kalmadı. çok mutsuzum be atam!
bayram çocuklara güzel ben bunu bilir, bunu söylerim. ben hiç bi şey anlamıyorum. küçükken ne güzeldi. bi bok yapmasan bile mutlu oluyordun. saf gibi.
yine gelicem.

bu sene kararlıyım! o battaniye bitecek!

2010-11-11T17:30:00.002+02:00

başlayalı kaç yıl oldu acaba? o yıl aya ilk insan çıkmıştı galiba!! yok yok, daha önceydi.
oha yani, o kadar süründü ki o battaniye, yakında dile gelmesinden korkuyorum.
hadi hobaaa!

nimetle yaptıklarına bak yaa! güzel olmuş ama.

2010-11-11T15:21:00.000+02:00

Last Leaf

OK Go | Myspace Music Videos

sabah sabah!

2010-11-10T10:37:00.001+02:00

bugün içimden bi sevgi kelebeği çıksaydı... günaydın sokakta yürüyen ve yere ciğerlerini tüküren yaşlı amca, günaydın sana sürekli kornaya basıp asap bozan otobüs şoförü, günaydın sana arkamda oturup gripli burnunu sürekli çeken kokoş abla, günaydın gürültü, günaydın kargaşa, günaydın her gün geçmekten sıkıldığım yollar diyerek güne başlardım. ama bugün de çıkmadı. lanet!

düşmanına bile söylenmeyecek bir laf!

2010-11-08T17:40:00.003+02:00

emrah serbes'in bir aforizmasında okudum biraz önce: "Fitzgerald aralarının bozulduğu bir dönemde Hemingway için şöyle diyor: “Hemingway insanlara elini uzatır, ama sadece kendisinden yukarıdakilere.”...
acayip etkilendim laftan. nasıl bir şey yaptıysa hemingway, karşısındaki böyle bir laf etme gereği duymuş.

bu da bitti!

2010-11-08T16:55:00.002+02:00

6 haftalık yaratıcı senaryo yazarlığı semineri bitti. bi hüzün kapladı içimi. halbu ki ne güzeldi. niye bitti ki! oh mis, film izle, incele falan. pazar gününe yakışan bi etkinlikti. insana senaryo yazmayı hayal ettirmesi bile güzeldi. "belki yazarım lan!" dedim kendime sık sık, şu an olduğu gibi "belki yazarım lan!". dağılın lan burdan beynimin içindeki sesler. bağırarak konuşmayın bi!
sonra işte bize sertifika verdiler, aldım elime sertifikayı döndüm arkadaşlara "benim canım güzel ülkeme!" didim! alkış koptu bi, gözlerim doldu. sarıldık sonra topluca. hemen taksim'de buluşalım, içelim geyiği yaptık. şaka lan şaka, vallahi öyle sessiz sessiz dağıldık elimizde sertifikalar. duvarıma diplomamın yanına astım sertifikayı. gurur tablosu yaa! şerrefsizim çok acayip bi insanım.
yazacam lan o senaryoyu! çektirecem sonra da michael haneke'ye de! parasıyla değil mi arkadaş o_O

almadovar'a yakışmadı!

2010-11-04T10:44:00.002+02:00

Dün akşam uzun süredir izlemek istediğim Los Abrazos Rotos'u izledim. İzledim de ne oldu? Hayal kırıklığı, pişmanlık, şaşkınlık gibi duygular hasıl oldu bünyeye. Hiç beğenmedim filmi. Karakterler hiç işlenmemiş, senaryo kopuk, o da olsun, bu da olsun derken elinde patlamış bi final falan falan. gel sen çek deseler, ben daha kötüsünü yaparım tabii ama almadovar yani söz konusu olan. o yüzden üzüldüm. nerede konuş onunla ya da annem hakkında her şey, nerede bu "kırık kucaklaşmalar". türkçe adı da çok komik bu arada filmin. bi de pedro abim en güzel senaryom demez mi? ulan bi düşündüm, ben nerde hata yaptım diye? ama yok ya, film bariz kötü. almadovar gaz vermiş izleyicilerine o kadar. ne yapsam yer bunlar misali olmuş. ama yemezler pedrocuğum:) olmamış.
ama senden ümidimi kesmiyorum, bir dahaki iyi olacak, inanıyorum.
hadi bakalım canım, öpüyorum seni.

ayyy noolcak acaba?

2010-10-27T13:38:00.000+03:00

tembellik yapmak tek düşlediğim!

2010-10-26T17:15:00.002+03:00

bu aralar kendimi bile kendine şaşırtacak hareketler çiziyorum. yazıyorum . bildiğin uzun uzun, düşüne düşüne, kurgulaya kurgulaya yazıyorum. hocam kritik geçiyor, ben düzeltiyorum, tekrar yazıyorum. ilk defa yılmıyorum. yılacakmış gibi de görünmüyorum. bu hikayenin senaryo haline gelibeleceğini bile düşlemiyorum ama sanki çekilecekmiş gibi yazmak istiyorum. hadi hayırlısı. bana bi haller oldu sevgili günlük. cüce cemil'i düşünmeden edemiyorum. hayatı benim ellerimde. öldürsem mi sonunda, yoksa yaşatsam mı? bakalım kaç versiyon daha yazacağım?
hadi bakalım sevgili günlük...
öpüyorum seni, kardeşine selam....

imkansız aşk!

2010-10-19T10:45:00.000+03:00

Bottle from Kirsten Lepore on Vimeo.

ayrıca...

2010-10-12T17:44:00.000+03:00

"...and it takes a lot of whiskey
to take this nightmares go away..."
der tom amca blue valentines adlı şarkısında! ne güzel der. hımmf:(

bugünü tom waits günü ilan ediyorum!

2010-10-12T16:08:00.004+03:00

tom waits günümüz kutlu olsun. haleluya tom amca. bu yağmurlu ve kasvetli günlerde hayatımıza anlam katacak bir sen varsın. allah senden razı olsun hocam.

tom waits günü, bir haftaya yayılan etkinliklerle devam edecek. en güzel tom waits şarkıları sizinle olsun.